Νέοι και Πολιτική

Το να αναλύσει κανείς μέσα από ένα άρθρο την πραγματική εικόνα πιθανότατα να χρειαστούν πολλές σελίδες. Θα προσπαθήσω όμως να κάνω την δικιά μου ανάλυση πάνω σε αυτό το θέμα. Πιθανότατα να δυσαρεστήσω κάποιους, άλλους όμως θα τους ξαφνιάσω ευχάριστα. Είναι όμως η πραγματική εικόνα που έχει αποκρυσταλλωθεί, μέσα από τις συζητήσεις μου με ανθρώπους της γενιάς μου. Όταν αναφέρομαι στην πολιτική, η απάντηση τους είναι: «όλο τους ίδιους και τους ίδιους;». Μου θέτουν ερωτήματα όπως το βασικό. Τι έκαναν για την Κέρκυρα όλοι αυτοί. Μήπως κληρονομήσαμε Οδικό Δίκτυο, Νοσοκομείο, Παιδεία, Πολιτισμό, Πολιτική Παιδεία. Όλοι ήταν απλά για την καρέκλα και την μάσα. Όλοι κοιτούσαν την πάρτη τους και τους μηχανισμούς που θα τους έδιναν για μια ακόμη φορά την επανεκλογή σε όποιο αξίωμα και αν διεκδικούσαν.

Πράγματα τα οποία τα έχω εντοπίσει και εγώ και δεν σας κρύβω πως με τρομάζουν. Ίσως οι παραπάνω αναφορές να φανούν γραφικές. Είναι όμως η πραγματικότητα και η καθημερινότητα συνάμα. Είναι η τραγική κατάληξη ενός γερασμένου πολιτικού συστήματος, ανίκανου να ανανεωθεί. Τόσα χρόνια ακούμε συνεχώς για τα ίδια προβλήματα. Τόσα χρόνια στο πολιτικό σκηνικό πρωταγωνιστούν τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα σε όλα τα κόμματα. Το πρόβλημα όμως εντοπίζεται στην πολιτική νοοτροπία η οποία έχει περάσει στην κοινωνία. Στην οικογένεια που επιβάλει στο, νέο να ψηφίσει κάποιον που του έκανε το ρουσφέτι ή τον έχει διορίσει. Στην οικογένεια που ξημεροβραδιάζεται έξω από το βουλευτικό γραφείο για να βολέψει το παιδί τους, όταν για τον νέο η εργασία αποτελεί δικαίωμα. Αδιαφορώντας για το μέλλον του τόπου. Η εκλογή τέτοιων πολιτικών προσώπων πιθανότατα να φταίει για την κατρακύλα του νησιού. Για την αποχή των νέων από την πολιτική.

Σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες οι νέοι ψηφίζουν κατά συνείδηση. Ψηφίζουν ανθρώπους κοντά στην γενιά τους. Ανθρώπους που συνομιλούν μαζί τους, που αντιμετωπίζουν και μοιράζονται τους ίδιους προβληματισμούς. Η προκατάληψη του νέου απέναντι στον παλιό είναι δικαιολογημένη. Θεωρεί πως τον βλέπουν απλά σαν πρόσκαιρο ψηφοφόρο. Οι νέοι όμως έχουν την δύναμη και μπορούν να αλλάξουν την κοινωνία. Κάθε όμως προσπάθεια για ανανέωση πέφτει στο κενό. Οι νέοι τιμωρούνται για την ελευθερία της έκφρασης, την τολμηρή σκέψη, την εφευρετικότητα και την καινοτομία. Τιμωρούνται γιατί δεν θέλουν να συμμετέχουν σε ένα σύστημα διαπλοκής.

Οι νέοι δεν θέλουν να είναι παπαγαλάκια. Να αναπαράγουν συνεχώς μια διεφθαρμένη πολιτική, που στην ουσία ισοπεδώνει την πολιτική τους άποψη και προσπαθεί να ελέγξει την πολιτική συνείδηση. Οι νέοι πλέον έχουν βαρεθεί και ζητούν ηλικιακή εκπροσώπηση σε όλες τις βαθμίδες μιας εκλογικής διαδικασίας. Δεν αντέχουν άλλο στον πολιτικό παραμερισμό. Αν κάποτε το καινούργιο στην πολιτική ήταν σχήμα λόγου ικανό για να πείσει πως η Ελλάδα πρέπει να αλλάξει, σήμερα είναι μια πραγματική πρόκληση για ολόκληρη την κοινωνία και τους προοδευτικούς χώρους. Δεν πρέπει κάθε τι νέο να αντιμετωπίζεται με καχυποψία και επιφυλακτικότητα. Ο Πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου είπε χαρακτηριστικά σε μια πρόσφατη συνέντευξη του ότι: «το 1981, δεν είχαμε εμπειρία και παρ’ όλα αυτά καταφέραμε να αλλάξουμε την Ελλάδα. Σήμερα και εμπειρία έχουμε και αξιόλογα νέα στελέχη». Οι νέοι, ζητούν απλά να μπολιαστούν με τα έμπειρα στελέχη για να αξιοποιηθούν σωστά γνώση, εμπειρία, εφευρετικότητα και καινοτομία.

Ο αγώνας θα είναι διαρκής. Οι νέοι πλέον θα δώσουν τη λύση. Μια Ειρηνική Δημοκρατική Επανάσταση, με Σοσιαλιστικές αρχές οργανώνεται. Οι νέοι των 700 Ευρώ, δηλώνουν παρών και γίνονται αρνητές της περιθωριοποίηση και της τιμωρία γιατί έχουν άποψη για το πώς θέλουν αυτοί να διαμορφώσει το δικό τους μέλλον. Ας το λάβουμε σοβαρά υπόψη.

Νικολούζος Τάσος
Μέλος
Περιφερειακής Επιτροπής Ιονίων Νήσων

Κυβέρνηση Μηδενικής Αξιοπιστίας

Πέρασαν κιόλας τρεις μήνες από τότε που η κυβέρνηση θέλοντας να ανταμείψει τους Τραπεζίτες έφερε στην Βουλή ψήφισμα για το γνωστό πακέτο τον 28 δις Ευρώ, που σαν στόχο είχε την αύξηση ρευστότητας κυρίως στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Με αίσθημα ευθύνης και σοβαρότητας ο Πρόεδρος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος Γιώργος Παπανδρέου προειδοποίησε, για την προχειρότητα του πακέτου και τον φόβο ως προς τον τρόπο που οι τράπεζες θα το διαχειρίζονταν. Πιο χαρακτηριστικά είπε πως, «ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του δίνουν λευκή επιταγή στις τράπεζες, καθώς δεν τους θέτουν όρους ως προς την διάθεσή του στην αγορά».
Σήμερα τρεις μήνες μετά, η ανεργία μαστίζει την αγορά εργασίας και η κυβέρνηση είναι για μια ακόμη φορά παρατηρητής των δυσάρεστων εξελίξεων. Η μια επιχείρηση κλείνει μετά την άλλη, η αβεβαιότητα για την φετινή Τουριστική περίοδο πολλαπλασιάζετε και οι νέοι των 700 και 780 στην καλύτερη περίπτωση Ευρώ εργάζονται κάτω από συνθήκες φόβου. Κανείς πλέον δεν μπορεί να εγγυηθεί για το αύριο.
Χωρίς κανένας να υποχρεώνει τις τράπεζες στο να μεταφέρουν την ρευστότητα στην αγορά, η κρίση διογκώθηκε και αυτό με ευθύνη της κυβέρνησης. Παρατηρείτε δηλαδή μια κρίση στην κρίση. Οι τράπεζες έχοντας αντλήσει μέχρι σήμερα 8 δις Ευρώ, δεν δίνουν την δυνατότητα παροχής δανείου με χαμηλό επιτόκιο. Χρησιμοποιούν το πακέτο για την πληρωμή μεγαλοστελεχών και μερισμάτων στους μετόχους τους. Αν αυτό δεν είναι μπόνους της κυβέρνησης, τότε πως μπορεί κανείς να μεταφράσει το χαμένο τρίμηνο διάθεσης του πακέτου και που πήγαν όλα αυτά τα χρήματα;
Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου διαπίστωσαν πως τα χρήματα δεν διατίθεντο στην αγορά και πως μετά από τρεις μήνες, πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις έκλεισαν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να αυξηθεί και το ποσοστό της ανεργίας στην χώρα μας. Έσπευσαν στο να καταθέσουν τροπολογία, ώστε οι τράπεζες να διαθέσουν στην αγορά τα χρήματα. Δεν μας απάντησαν όμως αν η τροπολογία αυτή αφορά τα 8 δις Ευρώ που είχαν λάβει πριν από τρεις μήνες, ή η κυβέρνηση θα τους διαθέσει από τα 20 εναπομείναντα δις Ευρώ ένα νέο πακέτο. Απάντηση καμιά.
Τότε μας κατηγορούσαν για λαϊκισμό. Σήμερα όμως που οι προβλέψεις μας επαληθεύθηκαν, ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι η κυβέρνηση αυτή έχει τη διάθεση να βοηθήσει της μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους νέους εργαζόμενους. Ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι η σημερινή κυβέρνηση είναι αξιόπιστη και πως πραγματικά έχει την διάθεση να καταπολέμηση την εσωτερική κρίση της χώρας. Όλες οι έρευνες δείχνουν πως οι πολίτες πιστεύουν ότι υπάρχουν περιθώρια μιας άλλης οικονομικής πολιτικής. Είναι απλά θέμα Πολιτικών επιλογών. Επιλογών, που η Συντηρητική Κυβέρνηση των ανασχηματισμένων Υπουργών και υπό την καθοδήγηση του πολιτικού τους προϊστάμενου κ. Καραμανλή , απλά δεν θέλουν.
Οι προ τριμήνου πρότασης του Γιώργος Παπανδρέου για μια ακόμη φορά χαρακτηρίστηκαν από τον κ. Καραμανλή ως λαϊκισμός. Λίγη σοβαρότητα κύριοι. Αν είχατε υιοθετήσει τις προτάσεις του Γιώργου Παπανδρέου ήδη από το 2004 σε θέματα που αφορούσαν την λειτουργία του κράτους με από κοινού συναίνεση στα μεγάλα θέματα, όπως διαφάνειας και διαφθοράς η κοινωνία και ειδικότερα οι νέοι δεν θα αντιμετώπιζαν σήμερα τόσα προβλήματα.

Νικολούζος Τάσος
Μέλος
Περιφερειακής Επιτροπής Ιονίων Νήσων

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Εν μέσο έντονων κλυδωνισμών τόσο σε εθνικό, όσο και διεθνές επίπεδο, η χώρα βρίσκεται ίσως σε μια από τις πιο άσχημες στιγμές στην ιστορία της. Αποτέλεσμα, λανθασμένων πολιτικών επιλογών της σημερινής κυβέρνησης. Πριν από καιρό ο Πρόεδρο του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου, προβληματισμένος για την πορεία της χώρας είπε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Ζητείτε Κυβέρνηση.

Παντελής έλλειψη σοβαρότητας από την σημερινή κυβέρνηση. Ο σώζον εαυτώ σωθήτω. Το σημερινό υπουργικό σχήμα και οι βουλευτές της κυβέρνησης θέτουν ως πολιτικό στόχο την επανεκλογή τους στο βουλευτικό αξίωμα, χωρίς να εργάζονται για την επίλυση των προβλημάτων της κοινωνίας.

Η κοινωνία έρμαιο τον κερδοσκόπων στα είδη διατροφής (μια και δεν υπάρχει δυνατότητα αυξήσεων στα είδη πολυτελείας) προσπαθεί να ανταπεξέλθει στην δύσκολη καθημερινότητα. Στις απανωτές σφαλιάρες αυξήσεων των καρτέλ διάθεσης προϊόντων. Η ανεργία μαστίζει την κοινωνία και οι νέοι ζουν πλέον με την αβεβαιότητα του αύριο, χωρίς πολιτική λύση από την σημερινή κυβέρνηση. Ας είμαστε λιγάκι σοβαροί. Είμαστε η μοναδική χώρα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση που έχουμε έναν από τους χαμηλότερους συντελεστές επιδόματος ανεργίας. Μόλις 50% του βασικού μισθού. Γιατί;

Ο πολίτης αναρωτιέται. Που είναι εκείνη η Ελλάδα που είχε υποσχεθεί ο κ. Καραμανλής το 2004. Που είναι η πολιτική κληρονομιά της τελευταίας οχταετίας που έδωσε στην Ελλάδα την αίγλη και μπορούσε να φιγουράρει περήφανα δίπλα στις πιο ισχυρές Χώρες της Ευρώπης και του Κόσμου.

Το άστρο που μεσουρανούσε έχει πλέον κρυφτή από την βαριά συννεφιά των λανθασμένων πολιτικών επιλογών της σημερινής κυβέρνησης. Έχουν κρυφτή ακόμη και οι ανασχηματισμένοι υπουργοί του κ. Καραμανλή, μη μπορώντας να αντιδράσουν στον ατελείωτο κατήφορο που έχει πάρει η χώρα. Για να ερμηνεύσει κανείς την λέξη ανικανότητα, δεν έχει από το να κοιτάξει την σημερινή κατάσταση αυτών που διαχειρίζονται την τύχη της Χώρας. Την τύχη της κοινωνίας. Την τύχη του καθενός μας ξεχωριστά.

Φτάνει πια. Συζητώντας κυρίως με την νέα γενιά, ένα και μόνο συμπέρασμα βγάζω. Την ελπίδα σε μια νέα διακυβέρνηση με επίκεντρο τον άνθρωπο. Όπως έχω τονίσει και στο παρελθόν, έγιναν λάθη. Η ιστορία όμως θα το κρίνει. Οι στόχοι που είχαν τεθεί ήταν για να γίνει η Ελλάδα ισότιμο μέλος στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εξασφαλίζοντας την είσοδο μας στην ΟΝΕ, μόνο και μόνο για να αποφύγουμε την ερχόμενη σημερινή οικονομική κρίση. Μια κατάσταση που θα μας γυρνούσε αρκετές δεκαετίες πίσω, με μια σίγουρη υποτίμηση της δραχμής. Μια κρίση που ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας υπερπαραγωγής, και της προσπάθειας του κεφαλαίου να μεγεθύνει τα κέρδη του εις βάρος της Παγκόσμιας Οικονομίας και των Πολιτών.

Οι θέσεις του Γιώργου Παπανδρέου είναι ξεκάθαρες. Η άμεση ανακατανομή του πλούτου, η επένδυση στον άνθρωπό, την παιδεία, την πράσινη οικονομία, την υγεία, τον πολιτισμό και μια σειρά άλλων καινοτόμων προτάσεων που δεν χωρούν στις γραμμές ενός άρθρου. Πέντε χρόνια, με την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή χάναμε την μια ευκαιρία πίσω από την άλλη. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια για άλλες απώλειες. Είναι επιτακτική ανάγκη να ξεκαθαρίσει το πολιτικό σκηνικό της χώρας και την λύση μπορεί μόνο να την δώσει η κοινωνία.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ζητά εκλογές για να γίνει απλά πρωθυπουργός. Έχει χρέος απέναντι στην κοινωνία να της δώσει την λύση στα καθημερινά της προβλήματα με αξιοπρέπεια και σοβαρότητα.

Νικολούζος Τάσος

Δημιουργία Μουσείου Πολιτισμικής Παράδοσης Κορακιάνας

Έχοντας μεγαλώσει σε ένα χωριό σαν το δικό μας, μπορώ κάλλιστα να θεωρήσω τον εαυτό μου τυχερό για αυτό. Έχουμε την τύχη, μέσα στο χωριό μας να πλανάτε ένα ανήσυχο πνεύμα δημιουργικού πολιτισμού. Ήδη από τον περασμένο αιώνα, ενέργειες όπως η ίδρυση του ΠΑ.Ο.Κορακιάνας, η Φιλαρμονική μας, ο Θ.Ο.ΑΚ, η Χορωδία, το Χορευτικό, το Καρναβάλι και η πρόσφατα ιδρυθείσα Κορακιάνα Βιώσιμη Κοινότητα, ομολογούν πως διακατεχόμαστε από αθλητικό και πολιτισμικό ένστικτο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν και ιδιαίτερα στις αρχές του 1990, οι συγχωριανοί μας από την Αθήνα, έφεραν ένα νέο τρόπο παρουσίασης του τοπικού μας πολιτισμού. Οι «Πολιτιστικές Εκδηλώσεις Κορακιάνας» ήταν ένας θεσμός που κρατά μέχρι και σήμερα και έχει σαν στόχο να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νεότεροι. Ήταν ένας θεσμός που λειτούργησε ως κινητήριος μοχλός ώστε και άλλες κοινότητες να υιοθετήσουν τέτοιου είδους πολιτισμικές πρωτοβουλίες.
Μπορεί όμως να ήμασταν πρωτοπόροι σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, υστερούσαμε όμως στο ουσιώδες. Δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια πολιτισμική παρακαταθήκη, τόσο σε επίπεδο γραπτών, όσο και σε επίπεδο υλικών, ώστε να διαμορφωθεί στις γενιές που ακολούθησαν η πραγματική τοπική συνείδηση. Συνεχώς αναφέρω σε παιδιά της γενιάς μου, την ανάγκη δημιουργίας ενός μουσείου πολιτισμικής παράδοσης κάπου στο κέντρο του χωριού. Υπάρχουν αρκετά μουσειακά κειμήλια που θα μπορούσαν εκτεθούν σε ένα χώρο ώστε να μαρτυρούν τον τρόπο διαβίωσης των περασμένων αιώνων στο χωριό μας.
Μέσα από αυτό το χώρο να μπορούν οι νεότερες γενιές, αλλά και οι επισκέπτες να δουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονταν η καθημερινότητα. Μέσα από το χώρο αυτό, θα υπάρξει η δυνατότητα ανάπτυξης και διατήρησης της πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Πετυχαίνοντας έτσι, το Χωριό μας να γίνει πόλος έλξεις σημαντικών γεγονότων, διατηρώντας παράλληλα πρωταγωνιστικό ρόλο στα πολιτισμικά δρώμενα του νησιού. Ελπίζω κάποια στιγμή να παρθεί η πρωτοβουλία. Είμαι πρόθυμος να διαθέσω δωρεάν όλα μου τα παλιά κειμήλια για τον σκοπό αυτό, συμβάλλοντας έτσι στην διασφάλιση της πολιτισμικής μας ταυτότητας ως μιας μικρής τοπικής κοινωνίας. Ελπίζω και άλλοι χωριανοί μας να συμβάλουν σε αυτή την πρωτοβουλία, ώστε να δημιουργηθεί στο τόπο που γεννηθήκαμε αυτό που πραγματικά λείπει. Ένα Μουσείου Πολιτισμικής Παράδοσης Κορακιάνας.

Νικολούζος Αριστ. Τάσος

Το κείμενο είναι δημοσιευμένο στο:
www.korakiana.gr

Πρώτο στις Προτιμήσεις των Ηλικιών 20 με 35 το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα

Είναι γεγονός πως τα πράγματα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά και το Ιρλανδικό όχι, έχουν φτάσει σε ένα σημείο αδιεξόδου. Το θέμα είναι ποιοι θα είναι αυτοί που θα πάρουν την πρωτοβουλία για να ξεμπλοκάρουν την διαδικασία και κατά πόσο θα επανέλθουν οι σχέσεις των χωρών της Ένωσης στα πρωταρχικά επίπεδα των τεσσάρων περασμένων χρόνων. Κατά πόσο είμαστε σίγουροι ότι ο Ιρλανδικός λαός έχει γνώση του περιεχομένου της μεταρρυθμιστική συνθήκης της Λισσαβόνας, όταν και μέσα από αυτό το blog http://europeancitizenscfu.blogspot.com/ διαπιστώνουμε την έλλειψη ενημέρωσης ακόμη και από τους Έλληνες, σε ποσοστό 60% των πολιτών. Είναι αρκετά μεγάλο το ποσοστό της άγνοιας και καλύπτει μόλις ένα μικρό ποσοστό των επισκεπτών του blog. Στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερο, με απροσδιόριστα τρομακτικό νούμερο. Πιθανότατα να ξεπερνά το 80 με 85%, που μπορεί να έχει περιθώρια διεύρυνσης όταν ερχόμαστε σε επαφή με τα άρθρα του.Το ερώτημα είναι ποιοι πραγματικά ενδιαφέρονται στο να ολοκληρωθεί η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση. Ποιες είναι οι πολιτικές πρωτοβουλίες από τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις και κατά πόσο αγωνίζονται για αυτό. Τον ερχόμενο Ιούνιο θα κληθούμε ως πολίτες να επιλέξουμε πιο πολιτικό κόμμα θα μας εκπροσωπήσει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αλήθεια πιο από τα Ελληνικά Κόμματα έχει να παρουσιάσει στην Ελληνική Κοινωνία ένα ολοκληρωμένο πολιτικό πρόβλημα που να συμπεριλαμβάνει την λύση των σημερινών οικονομικών προβλημάτων λόγο της ύφεσης της παγκόσμιας οικονομίας. Πιο πολιτικό Κόμμα έχει να προτείνει πρόγραμμα για το μέλλον της Ευρώπης, το δικό μας και των παιδιών μας. Μια από αυτές τις πολιτικές προτάσεις είναι του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματός, που εδώ και αρκετό καιρό εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση. Οι Ευρωβουλευτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος εργάζονται ώστε να υπάρξει ένα πολιτικός σχεδιασμός για τις ερχόμενες Ευρωπαϊκές Εκλογές και οι πολίτες να έχουν μια πραγματικά αποκρυσταλλωμένη εικόνα για το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Τόσο το κόμμα της σημερινής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, όσο τα αριστερά κόμματα του ΚΚΕ και του ΣΥΝ, αλλά και το υπερσυντηρητικό και επικίνδυνα εθνικιστικό κόμμα του ΛΑΟΣ, δεν έχουν ανοίξει καθόλου το θέμα, μια και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η αύξηση και συντήρηση των δημοσκοπικών τους ποσοστών. Την κοινωνική ευθύνη του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος την εντοπίζουμε ήδη από τα μέσα Ιουλίου του 2008, που περνά μπροστά στην πρόθεση ψήφου με 30% έναντι του 29% του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Είναι ιδιαίτερα ευτυχές το γεγονός, ότι το συγκεκριμένο blog επισκέπτονται νεαρές ηλικίες από 20 έως 35 ετών σε ποσοστό που φτάνει το 81%. Η αποδοχή του Σοσιαλισμού σε αυτές τις ηλικίες πιθανόν να είναι και η βάση για μια νέα κοινωνική συνεργασία που θα βοηθήσει και στο μέλλον της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ενοποίησης.

Νικολούζος Τάσος
a.nikolouzos@yahoo.gr

9η Μαΐου ημέρα της Ευρώπης

9η Μαΐου ημέρα της Ευρώπης
Από το σχέδιο Σούμαν στην Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισσαβόνας

Η 9η Μαΐου είναι η μέρα που η Ευρώπη γιορτάζει την γέννηση της. Ας δούμε όμως παρακάτω πώς καταλήξαμε σήμερα να γιορτάζουμε, μέσα από ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την σύγχρονη οικονομική, πολιτική και κοινωνική ιστορία.
Στις 9 Μαΐου 1950, ο υπουργός εξωτερικών της Γαλλίας Robert Schuman προτείνε την συνένωση των βιομηχανιών άνθρακα και χάλυβα της Δυτικής Ευρώπης. Το 1951 και πάνω στο σχέδιο Schuman, υπογράφεται στη Ρώμη η ίδρυση της ΕΚΑΧ. Οι χώρες που υπέγραψαν την συνθήκη ήταν η Γερμανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ιταλία, το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία. Το 1957 οι ίδιες χώρες υπέγραψαν τη συνθήκη της Ρώμης ιδρύοντας την Ε.Ο.Κ και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας, γνωστή ως Ευρατόμ. Το 1967 επιτεύχθηκε η συγχώνευση των δυο οργάνων ΕΟΚ και ΕΚΑΧ για μεγαλύτερη και αποδοτικότερη λειτουργία του οργάνου ιδρύοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το κυριότερο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Για το Ευρωκοινοβούλιο, τα μέλη που θα αντιπροσώπευαν τις χώρες αυτές θα εκλέγονταν μέσα από τα κοινοβούλια τους.
Το 1973 η Ευρωπαϊκή Κοινότητα διευρύνθηκε και τα νέα μέλη της ήταν η Αγγλία, η Ιρλανδία και η Δανία.
Το 1979, οι πολίτες των κρατών μελών είχαν την ευκαιρία να εκλέξουν τους εθνικούς τους αντιπροσώπους για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο άμεσα.
Η Ελλάδα γίνεται πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής οικογένειας το 1981 και καταγράφεται ως το 10ο μέλος της.
Το 1986 ακολούθησε η ένταξη της Ισπανίας και της Πορτογαλίας και τη ίδια χρονιά το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο απέκτησε το δικαίωμα στη Νομοθετική διαδικασία. Το ίδιο έτος, θεσμοθετείτε και επίσημα το σύμβολο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η μπλε σημαία με τα 12 χρυσά αστέρια σε κύκλο, συμβολίζοντας την ενότητα και την αλληλεγγύη των χωρών της Ευρώπης.
Στις 7 Φεβρουαρίου 1992 η Συνθήκη του Μααστρίχτ έδωσε περισσότερα δικαιώματα στο Ευρωκοινοβούλιο εισάγοντας την διαδικασία της συναπόφασης. Ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Ένωση και εισάγονται νέες μορφές συνεργασίας μεταξύ των χωρών μελών όπως σε θέματα που αφορούσαν την Άμυνα, την Δικαιοσύνη και την κοινή Εξωτερική Πολιτική, έναν από τους βασικούς άξονες που θα κινούταν η μελλοντική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τα γεγονότα αυτά έδειχναν πως η Ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν ήταν μακριά, καθώς μέσα σε όλα τα παραπάνω υπήρξε και η σημαντικότερη απόφαση των Ευρωπαίων Ηγετών για την αλλαγή του ονόματος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, σε Ευρωπαϊκή Ένωση και την δημιουργία ενιαίου νομίσματος με το θεσμό της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης - ΟΝΕ, με διαχειρίστρια αρχή της την Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας – ΕΚΤ, που θα εφαρμοζόταν τα επόμενα 10 χρόνια.
Το 1995 τα 12 κράτη μέλη γίνονται 15 με την ένταξη της Αυστρία, της Σουηδίας και της Φιλανδίας.
Το 1999 το Ευρώ εισάγεται στα 11 από τα 12 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και γίνεται επίσημα το κοινό νόμισμα για τους Ευρωπαίους Πολίτες διαμορφώνοντας τη ζώνη του Ευρώ που από αυτή απέχει η Αγγλία.
Η Συνθήκη της Νίκαιας τον Δεκέμβριο το 2000 ήταν επίσης ένα σημαντικό γεγονός για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντικαθιστάτε από την Συνθήκη της Νίκαιας, που ήταν ένα βήμα για την πολιτική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα κοινοβούλια των κρατών μελών είχαν τώρα την ευθύνη για την επικύρωση της. Να σημειώσουμε εδώ, ότι το σχέδιο το οποίο κατατέθηκε στη Συνθήκη της Νίκαιας δεν ήταν το τελικό. Η διαδικασία της επικύρωσης της συγκεκριμένης Συνθήκης δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, ήταν μια ουσιαστικής σημασίας απόφαση για το τεράστιο πολιτικό οικοδόμημα που από το 1950 συνεχώς μεταλλασσόταν μέσα στην Ευρωπαϊκή ήπειρο.
Το 2001 η χώρα μας η Ελλάδα εντάσσεται στη ζώνη του Ευρώ. Σήμερα μπορούμε να αντιληφθούμε πόσο σημαντική ήταν τότε η απόφαση. Με τις οικονομικές εξελίξεις και ιδιαίτερα με την πτώση του δολαρίου που είναι και η οικονομική μονάδα μέτρησης στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου. Κανείς δεν μπορεί να αναλογιστεί ποια θα ήταν τα οικονομικά αποτελέσματα της χώρας μας αν δεν είχαμε ενταχθεί τότε στη ζώνη του Ευρώ.
Το 2002 το Ευρώ γίνεται πραγματικότητα και 12 από τα 15 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υιοθετούν το Ευρώ ως το επίσημο νόμισμα τους αποσύροντας τα εθνικά τους νομίσματα. Οι χώρες που υιοθέτησαν τη ζώνη του Ευρώ είναι η Ελλάδα, η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Φιλανδία, η Ιρλανδία, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο, η Αυστρία και η Πορτογαλία. Την ίδια χρονιά ξεκίνησαν οι εργασίες για το μέλλον της Ευρώπης με την Συνέλευση 105 μελών εκπροσώπων των εθνικών κυβερνήσεων, αλλά και των μελών που ήταν εν αναμονή προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το 2003 υπεβλήθη το προσχέδιο για τη Συνταγματική Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στους ηγέτες των κρατών μελών της και οι κυβερνήσεις είχαν πλέον τη δυνατότητα να υποβάλουν ενστάσεις και προτάσεις πάνω σε αυτό.
Το Μάιο του 2004 πραγματοποιείται μια από της μεγαλύτερες διευρύνσεις στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην 54χρονη ιστορία της. Η Κύπρο, η Μάλτα, η Ουγγαρία, η Εσθονία, η Πολωνία, η Σλοβακία, η Τσεχική Δημοκρατία και η Σλοβενία ήταν οι χώρες που εντάχθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κατατίθεται από τους Ευρωπαίους Ηγέτες η Συνταγματική Συνθήκη που ενώνει όλες της προηγούμενες συνθήκες σε μια και παράλληλα εισάγονται αλλαγές που έχουν να κάνουν με τον τρόπο λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κρίθηκαν απαραίτητες για την αποτελεσματικότερη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν όψει της διεύρυνσης της. Η Συνθήκη αυτή θα γίνει πραγματικότητα μέσα στο διάστημα των επόμενων δυο χρόνων και εφόσον έχει επικυρωθεί και από τα 25 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το 2005 τέσσερα κράτη μέλη προχωρούν σε δημοψήφισμα για την επικύρωση της Συνταγματικής Συνθήκης. Η Ισπανία και το Λουξεμβούργο είναι οι δυο από τις χώρες που εγκρίνουν την Συνθήκη, ενώ η Γαλλία και η Ολλανδία την καταψηφίζουν. Η απόρριψη της Συνθήκης από δυο από τις κυριότερες χώρες και ιδρυτικά μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έφερε σε σκέψεις τους Ευρωπαίους Ηγέτες που λαμβάνοντας υπόψη την βαρύνουσας σημασία απόφαση τους, επαναπροσδιόρισαν τις κοινωνικές αξίες, αλλά και τις φιλοδοξίες τους για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Ιούνιος το 2006 βρίσκει την Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη να έχει επικυρωθεί από μόλις 15 από τα 25 κράτη μέλη της και ένας Ευρωσκεπτικισμός πλανάτε πάνω από την Ευρωπαϊκή μας ήπειρο για το αβέβαιο μέλλον της.
Τον Δεκέμβριο του 2007 η Ευρωπαϊκή Συνταγματική Συνθήκη επανέρχεται στην σύνοδο κορυφής της Λισσαβόνας και μετονομάζεται σε Μεταρρυθμιστική Συνθήκη της Λισσαβόνας που υπεγράφη και από τα 25 κράτη μέλη. Οι κυριότερες αλλαγές ήταν:

Η θητεία του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να περιορίζεται σε δυόμιση χρόνια.
Θεσμοθετείται ο Επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής.
Ο Ύπατος Εκπρόσωπος.
Η μείωση των Ευρωπαίων Επιτρόπων από 27 σε 18.
Η μείωση των μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από 785 σε 750.

Νικολούζος Τάσος

Κέρκυρα
a.nikolouzos@yahoo.gr

Πηγές:
http://europa.eu/lisbon_treaty
http://www.europarl.europa.eu/
http://europa.eu/
http://www.ert3europe.gr/site.php?&file=index.xml&lang=el

Η Ανάγκη Πολιτικής Ενοποίησης της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Κέρκυρα 15 Απριλίου 2008

Άνω Κορακιάνα

Δήμος Φαιάκων


Βρισκόμαστε σχεδόν ένα χρόνο από τις ερχόμενες Ευρωπαϊκές Εκλογές του 2009 και θα κληθούμε για μια ακόμη φορά να εκλέξουμε ποια από τις πολιτικές παράταξης θα μας εκπροσωπήσει στο Ευρωκοινοβούλιο για τα επόμενα πέντε χρόνια. Αναρωτιέμαι αν πραγματικά είμαστε ενήμεροι το γιατί ψηφίζουμε.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα που θα μπορούσαν να μας το επιβεβαιώσουν αυτό. Ένα από αυτά, είναι ότι οι πολίτες και ειδικότερα η νέα γενιά, δεν γνωρίζει ουσιώδη στοιχεία που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πράγματα που θα έπρεπε να είχαμε διδαχτεί στο σχολείο όπως: το πότε, το γιατί, ποιες ήταν οι χώρες που κίνησαν αυτή την διαδικασία, πάνω σε πια πρόταση κινήθηκαν, που ήταν αποτέλεσμα ποιών γεγονότων για να συζητάμε σήμερα για Ενωμένη Ευρώπη.

Στην δικιά μου σχολική εποχή 1990-1996, από το Γυμνάσιο έως και την τρίτη Λυκείου, η 9η Μαΐου περνούσε σχεδόν απαρατήρητη. Η πρόταση του Robert Schuman για την συνένωση των βιομηχανιών άνθρακα και χάλυβα της Δυτικής Ευρώπης που υλοποιήθηκε το 1951 και υπογράφηκε στη Ρώμη ως ΕΚΑΧ, η ίδρυση της ΕΟΚ, η ίδρυση της Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας και αργότερα συγχώνευση των δυο οργάνων της ΕΟΚ και ΕΚΑΧ για μεγαλύτερη και αποδοτικότερη λειτουργία του οργάνου το 1967. Η δυνατότητα των Ευρωπαίων Πολιτών να εκλέγουν τους εθνικούς τους αντιπροσώπους το 1979. Οι Συνθήκες του Μάαστριχτ και της Νίκαιας. Οι μετέπειτα γεωπολιτικές της διευρύνσεις, και τέλος η Συνθήκη της Λισσαβόνας. Τόσα γεγονότα που αφορούν την Ευρώπη και κανένας Ευρωπαίος ή τουλάχιστον Έλληνας δεν έχει αναπτύξει ένα υπερεθνικό συναίσθημα για την νέα μας πατρίδα.

Τόσο οι παλιές γενιές, όσο και οι νέες, δεν αισθάνονται ότι ανήκουν εκεί. Στο χώρο λείψεις των κεντρικών αποφάσεων. Δεν μας έχει δοθεί η δυνατότητα να ψηφίζουμε άμεσα και με βάση τα πολιτικά μας κριτήρια μια επιτροπή που θα εκπροσωπεί την εκλογική βάση της Ευρωπαϊκής Κοινωνίας. Δεν μας έχει δοθεί άμεσα η δυνατότητα να τιμωρήσουμε τους διοικούντες για λανθασμένες πολιτικές επιλογές, όπως έχουμε την δυνατότητα να το πράττουμε στην χώρα μας. Η σημερινή Ευρωπαϊκή Επιτροπή των είκοσι πέντε μελών είναι ένα περίεργο κράμα Επιτρόπων από τις χώρες που διατελούν κυβερνητική θητεία την τρέχουσα περίοδο. Αναρωτιέμαι πως μπορούν να λάβουν κοινές αποφάσεις οι Σοσιαλιστές και οι Χριστιανοδημοκράτες , που είναι από τα μεγαλύτερα Κόμματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να είναι προς όφελος των Ευρωπαίων Πολιτών.

Με βάση τα παραπάνω ιστορικά γεγονότα που αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρώ ότι ο επόμενος στόχος των Ευρωπαίων Ηγετών, θα πρέπει και είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε όλοι μαζί προς την Πολιτική Ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης γιατί:

Η Κοινωνία ζητά και θέλει την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης για πάψει πλέον να πλανάτε ο Ευρωσκεπτικισμός για το ποια Ευρώπη θέλουμε.

Με την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης η Κοινωνία θα αισθανθεί ότι λαμβάνει μέρος στις μέχρι σήμερα απρόσωπες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωκοινοβουλίου.

Με την πολιτική ενοποίηση η Ευρώπη θα έχει πιο ισχυρή θέση μέσα στην παγκόσμια κοινωνία και δεν θα επιτρέπει να διαχειρίζονται την εσωτερική της τύχη άλλες δυνάμεις.

Με την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης η Κοινωνία θα έρθει πραγματικά πιο κοντά στο όραμα των Ευρωπαίων Ηγετών για μια Ευρώπη χωρίς σύνορα και σίγουρα θα αγκαλιάσει τους θεσμούς της με περισσότερη σοβαρότητα.

Με την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης θα δώσουμε την δυνατότητα στις Νέες Γενιές να αντιληφθούν τι είναι πλέον εθνική και τι υπερεθνική συνείδηση και πόσο βαρύνουσα σημασία έχει η εκλογική διαδικασία των Ευρωπαϊκών Εκλογών για το μέλλον τους.


Νικολούζος Τάσος
Κέρκυρα

a.nikolouzos@yahoo.gr